tag:blogger.com,1999:blog-13364481673946306592012-01-16T20:27:19.932+07:00บทกวีรสหวาน แว่วหวิวผ่านสายลม ให้เชยชมสมฤดีสิงห์ โอสถhttp://www.blogger.com/profile/11499975276216037042noreply@blogger.comBlogger411100tag:blogger.com,1999:blog-1336448167394630659.post-76342754764793545292010-04-07T12:33:00.002+07:002010-04-07T12:43:37.534+07:00<div>ตา</div><div>หู</div><div>จมูก</div><div>ปาก</div><div><br /></div><div>ไปพบ</div><div>ไปฟัง</div><div>ไปชิด</div><div>ไปพูด</div><div><br /></div>ได้พบ<div>ได้ยิน</div><div>ได้ชม</div><div>ได้พูด</div><div><br /></div><div>ชื่นตา</div><div>ชื่นหู</div><div>ชื่นกลิ่น</div><div>ชื่นใจ</div><div><br /></div><div>แววตาอันสดใส</div><div>น้ำเสียงอันไพเราะ</div><div>เนื้อหอมชวนดอมดม</div><div>เกินห้ามใจมิให้เผยคำ "รัก"</div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1336448167394630659-7634275476479354529?l=singha-osot.blogspot.com' alt='' /></div>สิงห์ โอสถhttp://www.blogger.com/profile/11499975276216037042noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1336448167394630659.post-10646912798458157802009-09-27T10:30:00.002+07:002009-09-27T10:33:06.413+07:00คน<br /><br />มีความรับผิด รับชอบ<br /><br />เรามักรับ ในสิ่งชอบ<br /><br />และปฏิเสธ ในสิ่งผิด<br /><br />บางครั้ง เราปฏิเสธเรื่องที่ไม่ชอบ<br /><br />แต่บางครั้ง คนอื่นก็ไม่ชอบ ในสิ่งที่เราปฏิเสธ<br /><br />หากมิปรับปรุงตัว และสำนึกในความผิดตน<br /><br />คนที่ไหน จะเคารพคุณ คุณจะเคารพใครได้<br /><br />...<br /><br />แด่คนผิดคำสัญญาอย่างข้าพเจ้า<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1336448167394630659-1064691279845815780?l=singha-osot.blogspot.com' alt='' /></div>สิงห์ โอสถhttp://www.blogger.com/profile/11499975276216037042noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1336448167394630659.post-66670623238020883392009-08-08T20:48:00.003+07:002009-08-08T21:03:14.712+07:00คนอื่น มักวาดภาพให้เรา ยิ่งใหญ่กว่าตัวตน<br /><br />เราต้องรู้ว่า ตัวเองตัวเล็กแค่ไหน<br /><br />โปรดจดจำไว้<br /><br />"ความยิ่งใหญ่ ย่อมมาจาก การทำงานอย่างหนัก"<br /><br />ถ้ายังทำงานไม่หนักพอ ก็อย่าระเริงใจ<br /><br />เพราะ ถ้าเรายิ่งใหญ่ ชีวิตต้องดีกว่าตอนนี้<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1336448167394630659-6667062323802088339?l=singha-osot.blogspot.com' alt='' /></div>สิงห์ โอสถhttp://www.blogger.com/profile/11499975276216037042noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1336448167394630659.post-75986634805313012802009-03-01T19:27:00.003+07:002009-03-01T19:37:03.884+07:00หากเจ้ารักจะสบายในภายหน้า จงเดินไปบนทางที่ข้าบอกเถิด<br /><br />หากเจ้ารักจะเป็นใหญ่ในภายหน้า จงเดินไปบนทางที่ข้าบอกเถิด<br /><br />หากเจ้ารักจะเป็นผู้เลี้ยงชีพอย่างมั่นคง จงเดินไปบนทางที่ข้าบอกเถิด<br /><br />หากเจ้ารักเจ้าปรารถนาสิ่งใด จงเดินไปบนทางที่ข้าบอกเถิด<br /><br />แต่ข้ามิรักมิปรารถนา<br /><br />เพราะข้าหวังเพียงจะได้มีขาไว้เดินอย่างมีเสรีภาพเท่านั้น<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1336448167394630659-7598663480531301280?l=singha-osot.blogspot.com' alt='' /></div>สิงห์ โอสถhttp://www.blogger.com/profile/11499975276216037042noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1336448167394630659.post-44993146731729686612009-02-13T15:55:00.002+07:002009-02-13T16:07:48.688+07:003 วัน 2 คืน<br /><br />ปิ๊ด<br /><br />เตรียมรวม<br /><br />นั่งกระโดด ท่าเตรียม<br /><br />50 ปฏิบัติ<br /><br />1<br /><br />2<br /><br />3<br />...<br /><br />...<br /><br />...<br /><br />47<br /><br />48<br /><br />มีคนอู้<br /><br />ต่อ อีก 50<br /><br />ปฏิบัติ<br /><br />1<br /><br />2<br /><br />3<br /><br />...<br /><br />...<br /><br />...<br /><br />48<br /><br />49<br /><br />50<br /><br />51<br /><br />มีคนมัน ต่อ อีก 50<br /><br />เริ่ม<br /><br />1<br /><br />2<br /><br />3<br /><br />4<br /><br />... ... ... ... ...<br /><br />ต่อ อีก 50<br /><br />ต่อ อีก 50<br /><br />ต่อ ...<br /><br /><br /><br />เป็นเช่นนี้ คลายไม่มีวันสิ้นสุด<br /><br /><br />ซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า<br /><br />...<br /><br /><br />ปีหน้า<br /><br />เจอกันใหม่ ที่เดิม <br /><br />5 วัน 4 คืน<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1336448167394630659-4499314673172968661?l=singha-osot.blogspot.com' alt='' /></div>สิงห์ โอสถhttp://www.blogger.com/profile/11499975276216037042noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1336448167394630659.post-60255631751570846302008-11-23T22:05:00.002+07:002008-11-23T22:23:43.424+07:00ฉันเป็นคนบ้า<br /><br />คนบ้าคือฉัน<br /><br />คนทุกคนเห็นฉันบ้า<br /><br />ฉันเห็นทุกคนบ้า<br /><br />คนบ้าอยู่รอบตัวฉัน<br /><br />ฉันอยู่ท่ามกลางคนบ้า<br /><br />ทุกคนคิดว่า ฉันบ้า<br /><br />ฉันเชื่อมั่นว่า ฉันบ้า<br /><br />และ ฉันเชื่อว่า ทุกคนบ้า<br /><br /><br /><br />คนดีดีที่ไหนจะมาตั้งใจอ่านข้อความบ้าบ้าพวกนี้...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1336448167394630659-6025563175157084630?l=singha-osot.blogspot.com' alt='' /></div>สิงห์ โอสถhttp://www.blogger.com/profile/11499975276216037042noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1336448167394630659.post-63614974307172447802008-11-09T22:37:00.005+07:002008-11-10T22:39:29.431+07:00ฉันเป็นคนธรรมดา <br /><br />ใช้ชีวิตธรรมดา<br /><br /><br /><br />กินเพื่ออยู่ หายใจเพื่อต่อลมหายใจ<br /><br />ดื่นน้ำเพื่อดับกระหาย<br /><br />และร้องไห้เมื่อเสียใจ<br /><br /><br /><br />เมื่อฉันตายอย่างคนธรรมดา<br /><br />จะมีใครร้องไห้ให้ฉันบ้าง<br /><br /><br /><br /><br />...<br /><br />..<br /><br />.<br /><br /><br />ฉันนึกไม่ออก<br /><br />มันคงเป็นเรื่องที่ต้องคอยดูต่อไป<br /><br />แต่เมื่อถึงวันนั้น ฉันคงไม่มีโอกาสได้เห็น<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />ฉันก็แค่อยากรู้ว่า ฉันสำคัญกับใครบ้างเท่านั้น . . .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1336448167394630659-6361497430717244780?l=singha-osot.blogspot.com' alt='' /></div>สิงห์ โอสถhttp://www.blogger.com/profile/11499975276216037042noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1336448167394630659.post-17545611048267386282008-08-20T23:32:00.027+07:002008-08-21T18:58:45.479+07:00"ดูช้างให้ดูที่หาง<br />ดูนางให้ดูที่แม่<br />แต่ถ้าจะดูบุรุษที่ดีแท้<br />ต้องดูให้แน่ที่โทรศัพท์มือถือ"<br /><br />บนปุ่มกดของโทรศัพท์มือถือเมื่อใช้ไปนานๆจนเป็นเครื่องคู่ใจเจ้าของแล้ว<br />หากเทียบหักลบความสึกหรอเลือนลาง กับอายุการใช้งานแล้ว<br />ระหว่างปุ่มโทร(โทรออก-รับสาย)และปุ่มวางสาย(วางสาย-ตัดสาย)<br />จะเห็นได้ว่ามีความสึกหรอที่ไม่เท่ากัน<br />ซึ่งสามารถบอกถึงลักษณะของชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของได้<br /><br /><span style="color:#ffff66;">โทรศัพท์มือถือเครื่องใดที่<u><strong>ปุ่มโทรที่สึกมากกว่าปุ่มวางสาย</strong></u></span><br />เจ้าของเป็นชายที่ปราถนาจะทำให้หญิงสาวพอใจ<br />และทุ่มเทอย่างยิ่งเพื่อหญิงคนรัก<br />มองว่าหญิงคนรักเป็นความสุขอย่างเดียวในชีวิต<br />เฝ้าคิดอยู่นั้นแหละว่า สิ่งที่เค้าทำดีแล้วหรอยัง<br />มักตกหลุมรักง่าย และคิดว่าจะเป็นคนที่รักเธอที่สุด<br />แต่มักขาดทักษะในการจีบหญิง ไม่ค่อยสมหวังในความรัก<br />และถูกสาวหักอกอยู่เสมอ<br />ชายผู้เป็นเจ้าของโทรศัพท์มือถือเครื่องนี้<br />จะหาโอกาสโทรศัพท์หาหญิงในดวงใจเสมอๆ<br />และจะคุยกับเธอจนกว่าแบตเตอรี่จะหมดลง หรือหญิงจะขอวางสายเอง<br />ทำให้เขาคนนี้ไม่ค่อยมีโอกาสได้ใช้ปุ่มวางสายมากนัก<br /><br /><br /><span style="color:#ffff66;">โทรศัพท์มือถือเครื่องใดมที่<u><strong>ปุ่มวางสายสึกมากกว่าปุ่มโทร</strong></u></span><strong><br /></strong>เจ้าของเป็นชายน่าสนใจในสายตาของหญิงสาว สาวๆจะมาลุมล้อมมากมาย<br />แต่ขาดความสุขุม มักป็นคนวู่วาม ทำให้คบหากับสาวๆได้ไม่นาน<br />มีนิสัยไม่เคยยอมใคร เอาแต่ใจตัวเองเป็นหลักไม่แคร์ความรู้สึกใคร<br />ทําตามอารมณ์ของตัวเอง<br />เพราะฉะนั้น สาวๆที่เข้ามาเกี่ยวพันจึงโทรเข้ามาอยู่ไม่ขาด<br />แต่เขาไม่ค่อยอยากจะรับ หรือตัดสายทิ้งไปในหลายๆครั้ง<br />หากเสียงโทรศัพท์นั้นดังขึ้นมาแล้วทำให้เขารู้สึกว่า รบกวน<br /><br /><br /><span style="color:#ffff66;">โทรศัพท์มือถือเครื่องใดที่<u><strong>ปุ่มวางสายและปุ่มโทรที่ไม่มีการสึกเลย</strong></u></span><strong> </strong><br />เจ้าของเป็นชายที่ไม่กล้าจะเข้าไปหาหญิงใด และไม่เป็นที่สนใจของหญิงใด<br />มนุษยสัมพันธ์ไม่ค่อยดี<br />มักนั่งคิดอยู่นั่นแหละว่า สาวจะชอบเขาไหม วิตกจริต<br />ชอบหวังว่า ถ้าเราเป็นอย่างงั้นอย่างงั้สาวคงหันมามองเรา<br />ชอบนั่งซึมเศร้า โทษฟ้าดิน โทษชะตา<br />และสุดท้ายก็ตัดใจไปเอง และก็เลิกคิดจะมีแฟนในที่สุด<br />ชายผู้เป็นเจ้าของมือถือเครื่องนี้จึงไม่มีใครให้โทรหา ทั้งสาวๆและเพื่อนๆ<br /><br /><br /><span style="color:#ffff66;">โทรศัพท์มือถือเครื่องใดที่<u><strong>ปุ่มวางสายและปุ่มโทรที่สึกไปเท่าๆกัน</strong></u></span><br />เจ้าของเป็นชายที่หญิงสาวชอบมาก มีบุคลิกที่ทำให้หญิงสาวสนใจ<br />และยังสามารถทำให้หญิงสาวมีความสุขเวลาคบหาด้วย<br />เป็นคนที่เข้าใจผู้อื่น สุขุม ควบคุมตัวเองได้ในทุกสถานการณ์<br />เคารพตนเองและต้องการให้ผู้อื่นเคารพเช่นกัน เชื่อมั่นในตนเอง<br />มีเทคนิคที่ดีในการจีบสาว และมีความสามารถในการเข้ากับคนรอบข้างได้ดี<br />เพราะฉะนั้นผู้ชายที่เป็นเจ้าของมือถือเครื่องนี้<br />จะรู้จักโทรและรับสายในจังหวะที่ดี<br />รู้จักคุยให้สนุก และขอวางสายได้เหมาะแก่เวลา<br /><br />สร้างสรรค์ โดย สิงห์ โอสถ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1336448167394630659-1754561104826738628?l=singha-osot.blogspot.com' alt='' /></div>สิงห์ โอสถhttp://www.blogger.com/profile/11499975276216037042noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1336448167394630659.post-50263568950726954192008-06-30T19:26:00.010+07:002008-07-01T19:31:48.357+07:00ทุกสรรพสิ่งสุดเศร้ามาเคล้าคลุก<br />เดินตะกุกก๊อกแก๊กไม่แปลกหนอ<br />ไม่ราบเรียบเปรียบดังเดินย้ำกอ<br />หากเพียงรอรับชะตาน่าชิงชัง<br /><br />ฝันและใฝ่ไกลลับนับหมื่นอย่าง<br />มองเห็นทางถ่อเข้าใกล้ที่ใจหวัง<br />แต่ช้าไปไม่ดังใฝ่ใจทรุดพัง<br />ก็กลับหลังลงสมุทรมุดลงตาย<br /><br />เจอปัญหาเข้ามาท้าไม่กล้าสู้<br />มั่วแต่คู้ขดข้องอมือหงาย<br />แม้มีชีพไม่คิดเดินก็ดังวาย<br />สูญสลายละลายค่าที่ว่า"คน"<br /><br />แต่ข้าตายหายจากโลกไม่โศกเศร้า<br />เพราะค่ำเช้าใช้ชีวิตผลิตผล<br />ให้ฝันไกลใกล้มาช้าก็ทน<br />ไม่อาจยลยังภูมิใจได้มุ่งทำ...<br /><br /><span style="font-size:78%;">สถานะ : เขียนแล้วสบายใจจัง<br />20.25 น วันจันทร์ที่ 30 มิถุนายน พ.ศ.2551<br />ณ หน้าคอมพิวเตอร์สามัญประจำบ้าน</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1336448167394630659-5026356895072695419?l=singha-osot.blogspot.com' alt='' /></div>สิงห์ โอสถhttp://www.blogger.com/profile/11499975276216037042noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1336448167394630659.post-7189066999922034542008-05-24T22:47:00.008+07:002008-05-24T23:39:34.369+07:00<img alt="เส้น กับ คน" src="http://singha.osot.googlepages.com/line.JPG" /><br /><br /><br />เส้น<br /><br />ที่หนาและยาวเท่ากัน<br /><br />แต่หากไม่ใช่เส้นเดียวกัน<br /><br />ก็ไม่มีวันจะวางซ้อนกันได้อย่างสนิทแน่น<br /><br /><br /><br />คน<br /><br />มีเลือดเนื้อและลมหายใจเช่นเดียวกัน<br /><br />แต่หากไม่ใช่คนเดียวกัน<br /><br />ก็ยอมไม่มีวันจะเข้าใจอย่างลึกซึ้ง<br /><br /><br /><br />เส้นแต่ละเส้นและคนแต่ละคน<br /><br />มีเอกลักษณ์ ความเป็นตน<br /><br /><br /><br />ผู้อื่นมักไม่เข้าใจเรา<br /><br />ความเป็นเรามักไม่เหมือนใคร<br /><br />จนรู้สึกต้องทนต่อชีวิตเรื่อยมา<br /><br /><br /><br />แต่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก<br /><br />เพราะไม่ใช่เราที่แตกต่างจากคนอื่น<br /><br />แต่ทุกคนล้วนต่างจากกันและกัน<br /><br /><br /><br />เพียงแค่เราเห็นความเป็นเรา<br /><br />ดังเส้นสีขาวบนพื้นสีดำหรือไม่<br /><br /><br />...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1336448167394630659-718906699992203454?l=singha-osot.blogspot.com' alt='' /></div>สิงห์ โอสถhttp://www.blogger.com/profile/11499975276216037042noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1336448167394630659.post-92067798680500135972008-04-24T16:03:00.009+07:002008-04-24T17:28:35.148+07:00<img src="http://singha.osot.googlepages.com/love2.gif" /><br /><br />รักแท้ ไม่ต้องการนำเข้าสิ่งใดเพื่อช่วยเสริมแต่งความรัก<br /><br />หลักแห่งรักแท้ รับความว่างเปล่าและคืนแต่ความว่างเปล่ากลับไปสู่ผู้เรียกหา<br /><br />มีเพียงประกาศ "ความรัก" ไว้ภายใน<br /><br />และหมุนเวลานับไป อย่างไม่สิ้นสุด<br /><br />โดยไม่ว่า ค่าของความรัก จะเริ่มต้นเท่าใด<br /><br />ความรักก็จะเพิ่มพูลขึ้นทุกเวลา...<br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:85%;">สถานะ : ทำใจสบายๆปล่อยให้ชีวิตผ่านไปอย่างมีจุดหมาย</span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;">พฤหัส 24 เมายน พ.ศ.2551 เวลา 16.54 น.<br />ณ ประเทศเล็กๆบนดาวเคราะห์ที่กำลังโดนทำร้าย</span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;">ปล. หวังว่าคงไม่มีอะไรมาทำให้ความรัก crash ซะก่อนนะ</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1336448167394630659-9206779868050013597?l=singha-osot.blogspot.com' alt='' /></div>สิงห์ โอสถhttp://www.blogger.com/profile/11499975276216037042noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1336448167394630659.post-14078695452199590842008-04-10T00:37:00.015+07:002008-04-11T12:09:02.218+07:00ทุกเส้นสี ตะหวัด ปรากฎเป็นเส้นพาดเอียงขึ้นสู่มุมด้านซ้าย<br /><br />เส้นแล้วเส้นเล่า เส้นแล้วเส้นเล่า เส้นแล้วเส้นเล่า ณ ตำแหน่งเดียว<br /><br />ทับซ้อนลงบนผืนผ้าสีขาว จนกลายเป็นแถบสีที่ชัดเจน<br /><br />และหยุด ปล่อยให้สี ซึมซาบ<br /><br />แผ่ขยายออกจนกลืนกินเกือบทุกพื้นที่ของผืนผ้านั้น<br /><br /><br /><strong>หากวาดภาพบนวิญญาณได้ดังผืนผ้านี้</strong><br /><br />ทุกสิ่งที่สัมผัส จะผ่าน เข้าสู่พื้นที่เล็กๆภายใต้อกซ้าย<br /><br />ทุกวันทุกคืน ทุกวันทุกคืน ทุกวันทุกคืน ณ หัวใจที่เป็นหนึ่งเดียว<br /><br />ทับซ้อนลงบนชีวิตธรรมดา จนกลายเป็นความความผูกพันที่ชัดเจน<br /><br />และหยุดโลกนี้ไว้ ปล่อยให้ความรัก ซึมซาบ<br /><br />แผ่ขยายในเกือบทุกส่วนของวิญญาณ<br /><br /><br />และ เหลือที่ว่างเล็กๆไว้เป็นโอกาสเติมเต็มซึ่งกันและกัน...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1336448167394630659-1407869545219959084?l=singha-osot.blogspot.com' alt='' /></div>สิงห์ โอสถhttp://www.blogger.com/profile/11499975276216037042noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1336448167394630659.post-64732052581853143222008-03-23T19:29:00.010+07:002008-03-24T15:24:55.541+07:00สมองน้อยด้อยค่าราคาโง่<br />ไม่อาจโอ้อวดอ้างสร้างสิ่งสา<br />ไม่อาจเอื้อมเชื่อมโลกพัฒนา<br />ไม่มีฟ้าในฝันใสให้รอคอย<br /><br />สมองดีก็มีที่อวดเบ่ง<br />คนเส็งเคร็งความรู้มากมัวแต่ฝอย<br />เร่งแต่ยกยอตนจนหลุดลอย<br />เปร่งแต่ถ้อยทุเรศด่าว่าคนดิน<br /><br />สมองน้อยคอยดูอยู่ภาคพื้น<br />เช้าเร่งตื่นแต่ฟ้ามืดไม่สุดสิ้น<br />เร่งหุงหาและพาตัวออกหากิน<br />ใช้หมดสิ้นเสี้ยวนาทีที่ทุ่งงาน<br /><br />สมองดีมีที่นั่งยังไม่นึก<br />มัวทักถึกทำท่าว่าอาจหาญ<br />ตั้งตัวเป็นเทวดาบัญชาการ<br />แต่เอางานหนักไม่เท่าเหล่าชาวดิน<br /><br />ถ้าเหล่าท่านเทวดาวางท่าโก้<br />ต้องเติบโตตรงตำแหน่งนอกฐานถิ่น<br />กินก็ขาดพ่อก็หายแม่ตายสิ้น<br />อย่างชาวดินด้อยค่าเคยว่ามา<br /><br />แล้วสับกันกับเด็กดินสิ้นโอกาส<br />ให้สามารถมีหนทางเที่ยวศึกษา<br />มีครอบครัวคุ้มครองปองปรีดา<br />จนฟากฟ้าส่องสดใสได้ดิบดี<br /><br />หากท่านพบเหตุการณ์นี้กับชีวิต<br />เป็นได้ไหมจะคิดมีสุขศรี<br />เป็นได้ไหมจะรุ่งโรจน์โชติทวี<br />เป็นได้ไหมจะได้มีความรุ่งเรือง<br /><br />ถ้าท่านตอบตามคำพูดสูตรคำเก่า<br />ว่า"ถ้าเราเก่งแน่แท้ปราดเปรือง<br />แล้วจะพ้นโพยภัยไม่ฝืดเคือง"<br />ขอให้เรื่องเร่งประสบพบท่านเอง...<br /><br /><br /><br /><span style="font-size:85%;">สถานะ : นั่งวัดค่าของคน<br /><br />วันอาทิตย์ที่ 23 มีนาคม 2551 เวลา 20:30 น.<br />ณ ดินแดนระหว่างโลกมนุษย์กับโลกมนุษย์อีกใบ<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1336448167394630659-6473205258185314322?l=singha-osot.blogspot.com' alt='' /></div>สิงห์ โอสถhttp://www.blogger.com/profile/11499975276216037042noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1336448167394630659.post-84321535159327785342008-03-09T09:57:00.003+07:002008-03-09T10:24:03.172+07:00ในละครชีวิตเรื่องนี้<br /><br />ตัวตลกอย่างฉัน มันไม่มีดีพอที่จะรักนางเอกเลยหรือ<br /><br />ผู้ชมต่างคอยเชียร์ให้นางเอกสมรักกับพระเอก<br />ผู้ชมนั่งขำภาพตัวตลกในเวลาที่มันร้องไห้อกหัก<br /><br />ผู้ชมต่างชอบใจเวลาพระเอกได้ล่วงเกินนางเอก<br />ผู้ชมนั่งขำภาพตัวตลกที่ทำหน้าเศร้าเวลามองเห็นภาพนั้น<br /><br />ทำไมตัวตลกถึงต้องมีบทเป็นเพียงคนที่สนิทเท่านั้น<br />ทำไมตัวตลกจะได้เพียงความไว้วางใจไม่ใช่ความรัก<br /><br />ทำไมคำว่า"รัก" จากพระเอกที่ทิ้งแฟนเก่า เพราะเจอหญิงใหม่จึงซึ้งใจนัก<br />ทำไมคำว่า"รัก" ที่เป็นรักเดียวของตัวตลกอย่างฉัน จึงไร้ค่า<br /><br />สำหรับนางเอก ตัวตลกตัวนี้ก็มีสิทธิเพียงคนที่เธอ "วางใจ" ไม่ใช่ "มอบใจ"...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1336448167394630659-8432153515932778534?l=singha-osot.blogspot.com' alt='' /></div>สิงห์ โอสถhttp://www.blogger.com/profile/11499975276216037042noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1336448167394630659.post-37883560045548845812008-03-07T22:34:00.007+07:002008-03-07T23:01:54.921+07:00<strong>สมชาย</strong> : นี่ สมคิด เธอเห็นยัยบ้าที่อยู่ตรงมุมถนนโน่นมั้ย<br /><br /><strong>สมคิด</strong> : ตรงไหน ชั้นไม่เห็นมีคนบ้าที่ไหนเลย<br /><br /><strong>สมชาย</strong> : นั่นไง ยัยคนที่นั่งพูดคนเดียว หัวฟูๆ ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่นั่นน่ะ หล่อนตาบอดหรือยังไงยะ<br /><br /><strong>สมคิด</strong> : นั่นน่ะหรอ คนบ้าของเธอ ฉันว่าเราสองคนนี่แหละบ้าของแท้<br /><br /><strong>สมชาย</strong> : ชั้นบ้าตรงไหนไม่ทราบยะ<br /><br /><strong>สมคิด</strong> : เธอก็ลองมองดูรอบๆตัวเธอซิ มีกี่คนที่ยิ้มอย่างมีความสุขได้อย่างคนที่เธอเรียกเค้าว่า คนบ้า<br />แล้วมีกี่คนที่จะมีความสุขได้อย่างเค้าในสังคมที่เธอเรียกว่า สังคมของคนปกติ<br /><br />แต่เรากลับอยู่กันได้ ทั้งที่ไม่มีความสุข<br /><br /><strong>ก็คิดดูแล้วกันนะว่า คนอย่างเรา กับคนที่เธอว่า เค้าบ้า ใครบ้ากว่ากัน</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1336448167394630659-3788356004554884581?l=singha-osot.blogspot.com' alt='' /></div>สิงห์ โอสถhttp://www.blogger.com/profile/11499975276216037042noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1336448167394630659.post-6062069579227132942008-03-07T22:18:00.004+07:002008-03-07T22:32:47.589+07:00ความสำเร็จอยู่ห่างจากนั่งวิ่งระยะสั้น เพียงไม่กี่เมตร<br /><br />ความสำเร็จอยู่ห่างจากนักกระโดดสูงเพียงไม่กี่ฟุต<br /><br />ความสำเร็จอยู่ห่างจากนักมวยเพียงช่วงแขน<br /><br />ความสำเร็จอยู่ห่างจากนักหมากรุกเพียงช่วงฝ่ามือ<br /><br />แต่ ความสำเร็จ คือ สิ่งที่ได้มาอย่างยากเย็น<br /><br /><span style="font-size:78%;">สถานะ : จบ! "แค่อยากเขียนเพราะสมองมันต้องการ"<br />22.25 น. 7 มี.ค. 2551<br />ณ ลานกว้างระหว่างโลกความฝันของคนบ้าและโลกมนุษย์ที่ฉุดคนดีให้เป็นคนบ้า</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1336448167394630659-606206957922713294?l=singha-osot.blogspot.com' alt='' /></div>สิงห์ โอสถhttp://www.blogger.com/profile/11499975276216037042noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1336448167394630659.post-51041684219341993282008-02-18T18:45:00.004+07:002008-02-18T19:39:30.348+07:00เปลือกตาปิดลง<br />โลกหยุดลงไปแล้ว<br /><br /><br />หัวใจเต้นอ่อนลง<br />สมองใกล้หยุดความคิด<br /><br /><br /><br />จินตนาการเร่งสร้างโลกอีกใบ<br />เพื่อรอการหยุดของความคิด<br /><br />เมื่อสมองหยุด<br />โลกอีกใบขับเคลื่อนไปอย่างช้า<br /><br />ทุกอย่าง ว่างเปล่า<br />มองไม่เห็นแม้เส้นขอบฟ้า<br /><br />มีเพียงภาพเธอ สีหน้า น้ำเสียง ที่ชัดเจน<br />อยู่เคียงข้างฉัน<br /><br />ฉันได้แต่นิ่งเงียบ<br />ในโลกที่มีเอกภพ เพียงฉัน และเธอ<br /><br />เพื่อได้เห็นเธอใกล้ๆ<br />เพื่อได้ยินเสียงเธอใกล้ๆ<br />เพื่อจะได้รับรู้ความรู้สึกเธอใกล้ๆ<br /><br /><br /><br />เก็บทุกความรู้สึก<br /><br /><br /><br />ทุกวินาที ที่ผ่านไป<br /><br /><br /><br />จนเปลือกตาเปิด<br /><br /><br /><br /><br /><br />โลกฝัน สิ้นสลาย พบกับวันใหม่<br />ในโลกระทม<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1336448167394630659-5104168421934199328?l=singha-osot.blogspot.com' alt='' /></div>สิงห์ โอสถhttp://www.blogger.com/profile/11499975276216037042noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1336448167394630659.post-44701417284533815482008-02-13T22:36:00.005+07:002008-02-13T23:25:46.310+07:00น่ารำคาญใจจิตที่คิดนึก<br />มัวรำลึกเรื่องราวถึงคราวไหน<br />ให้มันเศร้าเมาอารมณ์จนตรมใจ<br />หรือจะให้ตายจากพรากวิญญา<br /><br />นั่งคร่ำครวญหวนนึกในความหลัง<br />ที่เคยพลั้งผิดผลาดปรารถนา<br />ยิ่งคิดนึกถึงครั้งใดใจโศกา<br />เจ็บปวดใจกินกว่าจะทานทน<br /><br />ทุกสรรพเสียงสดับรับยิ่งกลับเศร้า<br />เสียงตัวเรายังฟังคล้ายฟ้าผ่าฝน<br />หรือเสียงแจ่วเจรจาประชาชน<br />กลับเพี้ยนฟังดังคนด่าว่าตัวกัน<br /><br />หากยังเป็นเช่นนี้ไม่มีหยุด<br />คงต้องสุดสิ้นชีพสิ้นชื่อฉัน<br />เพราะมัวคิดใคร่ครวญเรื่องเก่าวัน<br />จนหมดฝันหมดไฟในใจตน<br /><br />เราเป็นคนดินรนและต่อสู้<br />ใครจะรู้รุ้งสวยหลังสิ้นฝน<br />เฝ้าแต่ครวญจนลืมค่าความเป็นคน<br />ต้องอดทนและมีหวังว่า สักวัน !!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1336448167394630659-4470141728453381548?l=singha-osot.blogspot.com' alt='' /></div>สิงห์ โอสถhttp://www.blogger.com/profile/11499975276216037042noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1336448167394630659.post-12269133363586066522008-02-12T17:43:00.003+07:002008-02-27T07:06:43.370+07:00ไม่รู้ใจทำไมจึงอยากเขียน<br />มานั่งเพียรพร่ำเพ้อละเมอฝัน<br />มานั่งเขียนนั่งขีดทำไมกัน<br />ทั้งที่วันวุ่นวายเต็มเวลา<br /><br />แต่ก็เขียนเขียนอยู่ได้ไร้สาระ<br />ไม่รู้จะเขียนทำไมให้เหนื่อยหนา<br />ลุกออกไปแล้วไปนอนคงกว่า<br />ไม่ต้องมานั่งเขียนไปให้เมื่อยมือ<br /><br />สมองเราก็ว่างว่างไร้ความคิด<br />แถมยังติดต้องท่องจำคำหนังสือ<br />เพื่อเตรียมสอบปลายภาคให้ระบือ<br />จนออกชื่อลือลั่น"ฉันติดรอ"<br /><br />อ้าว!ติดรอก็ต้องรีบแล้วเราเอ๋ย<br />หากนิ่งเฉยไม่แก้ไขตายแน่หนอ<br />ต้องรีบเร่งเร็วไวไปวอนง้อ<br />เพื่อจะขอคุณครูช่วยหนูที<br /><br />ถ้าเจอครูใจร้ายทำไงเล่า<br />ก็ต้องเอาชิ้นงานที่มีศรี<br />เอาไปส่งให้ถึงท่านสวัสดี<br />ก็คงมีเกรดโผ่มาพาชื่นใจ<br /><br />เอาล่ะว่าไร้สาระมามากแล้ว<br />ไม่มุขแป้วไม่มุขแป้กเบื่อบ้างไหม<br />ถ้าไม่มีขำไม่มีฮาไม่สะใจ<br />ไม่เป็นไรไว้คราวหน้ามาฮากัน<br /><br /><br /><span style="font-size:85%;">สถานะ : ไร้สติ "ก็แค่คันมืออยากเขียน"<br />ณ หน้าคอมพิวเตอร์ 18.17 น.</span><br /><span style="font-size:85%;">อ. 12 ก.พ. 2551<br /><br />ปล. ถ้ามีตรงไหนเขียนผิดแผกแปลกลูกกะตา โปรดรู้ไว้ว่า ผู้เขียน </span><span style="font-size:100%;"><strong>เขียนผิด!</strong> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1336448167394630659-1226913336358606652?l=singha-osot.blogspot.com' alt='' /></div>สิงห์ โอสถhttp://www.blogger.com/profile/11499975276216037042noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1336448167394630659.post-53318888340785636212008-01-09T17:25:00.000+07:002008-01-09T18:18:11.977+07:00ฉันบรรจงเขียนความลับลงในสมุด<br />ที่ฉันซ่อนในตู้เซฟซึ่งต้องเปิดด้วยความไว้วางใจ<br /><br />ฉันจึงมั่นใจว่า มีเพียงฉันและดินสอในมือฉันเท่านั้น<br />ที่ได้เห็นความลับนี้<br /><br />แต่ฉันลืมนึกไปว่า...<br /><br />เจ้าดินสอจะเก็บรักษาความลับของฉันได้อย่างไร<br />ในเมื่อมันยอมเผยไส้ของมัน กับกบเหลาทุกตัว<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1336448167394630659-5331888834078563621?l=singha-osot.blogspot.com' alt='' /></div>สิงห์ โอสถhttp://www.blogger.com/profile/11499975276216037042noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1336448167394630659.post-74281309688991501412008-01-07T19:00:00.000+07:002008-01-07T19:43:43.934+07:00เวลาเพื่อนรักเอ๋ย<br />เธอรู้ไหมว่าเธอช่างใจดำเหลือเกิน<br />วันวันหนึ่งเธอเอาแต่ผ่านไป<br />ผ่านไป ผ่านไป ผ่านไป และก็ผ่านไป<br />ใน 1 วันเธอให้กับพวกเขาแค่ 24 ชั่วโมง<br /><br />เธอรู้ไหมว่า<br />ไม่เพียงพอที่จะให้พวกเขาได้ลงมือทำฉันให้สำเร็จ<br /><br />โอ้... เป้าหมายเพื่อนของฉัน<br />ทำไมเธอจึงว่า ฉันใจดำ<br />ทำไมเธอต้องว่าฉันถึงขนาดนี้ด้วย<br />ฉันให้กับทุกคนอย่างเท่าเทียม<br />1 วัน พวกเขาได้ 24 ชั่วโมง<br />อีกหลายพันล้านคนก็ได้ 24 ชั่วโมง<br /><br />แต่หากเธอต้องการ สำหรับวันนี้<br />ฉันจะให้เธออีกกี่ชั่วโมงก็ได้ เพื่อเธอจะได้มอบให้พวกเขา<br /><br />และเชื่อฉันเถอะว่า<br />พวกเขาก็จะยังไม่ทำเธอ<br />เพราะ พวกเขามักบอกกับฉันว่า "รอพรุ่งนี้ดีกว่า"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1336448167394630659-7428130968899150141?l=singha-osot.blogspot.com' alt='' /></div>สิงห์ โอสถhttp://www.blogger.com/profile/11499975276216037042noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1336448167394630659.post-80630038297174717192007-12-12T19:28:00.000+07:002007-12-12T19:55:03.084+07:00<span style="color:#000000;"></span><br /><span style="color:#000000;">ในโลกความจริง</span><br />ฉันอยากชนะในทุกเกมส์ของชีวิต<br />ฉันอยากชนะทุกชีวิตในทุกเกมส์<br /><br /><br /><br /><span style="color:#000000;">ในโลกความรัก</span><br /><span style="color:#ffff99;">ฉันอยากพ่ายแพ้ในทุกเกมส์ของหนึ่งชีวิต<br />ฉันอยากพ่ายแพ้หนึ่งชีวิตในทุกเกมส์ </span><br /><br /><p><span style="color:#ffff99;"></span></p><p><span style="color:#ffff99;"></span></p><br /><br /><br /><br /><br /><span style="color:#000000;">หนึ่งชีวิต คือ เธอ</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1336448167394630659-8063003829717471719?l=singha-osot.blogspot.com' alt='' /></div>สิงห์ โอสถhttp://www.blogger.com/profile/11499975276216037042noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1336448167394630659.post-9536177657711085672007-12-07T19:37:00.000+07:002007-12-07T19:42:42.499+07:00หมาน้อยเดินตกเหว<br />ทำไงดีล่ะ<br />ร้อง...<br /><br />อ้าย!!!<br /><br />ตุ้บ!<br /><br /><strong>ตาย</strong><br /><br />นี่แหละชีวิต ง่าย สั้น ไม่มีความหมาย<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1336448167394630659-953617765771108567?l=singha-osot.blogspot.com' alt='' /></div>สิงห์ โอสถhttp://www.blogger.com/profile/11499975276216037042noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1336448167394630659.post-37140723795858225932007-12-06T19:07:00.001+07:002007-12-06T19:40:44.477+07:00<span style="font-weight: bold;">เมื่อ</span> เห็นเธอในเส้นสะท้อนแนวขอบฟ้า<br /><span style="font-weight: bold;">หลง</span> เข้าไปอยู่บนโลกที่ไร้เวลา<br /><span style="font-weight: bold;">รัก</span> เธอจนไม่รู้ว่าดวงตายังอาศัยอยู่ใต้แวว<br /><br /><span style="font-weight: bold;">แต</span>่ เห็นภาพคู่รักสุขสมตรงหน้า คู่เธอ<br /><span style="font-weight: bold;">ต้อง</span> เศร้าโศกดังโลกเมื่อขาดจันทราในราตรี<br /><span style="font-weight: bold;">เจ็บ </span> ปวดรวดราวเหมือนพื้นงอกแทงทะลุกลางใจ<br /><br /><span style="font-weight: bold;">แม้</span> ทุ่มเทดวงใจ คั้นเลือดรดปลูกความรัก<br /><span style="font-weight: bold;">รัก</span> ก็ไม่สุขสมหวัง<br /><span style="font-weight: bold;">จริง</span> ใจก็ไร้ค่าหากมิใช่คนที่ เธอต้องการ<br /><span style="font-size:78%;"><br /></span><span style="font-size:78%;">6 ธ.ค. 2550 | 9.45 น. ณ หลังห้องเรียนเล็กๆ</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1336448167394630659-3714072379585822593?l=singha-osot.blogspot.com' alt='' /></div>สิงห์ โอสถhttp://www.blogger.com/profile/11499975276216037042noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1336448167394630659.post-22387075511168467362007-12-04T20:16:00.000+07:002007-12-06T19:05:44.708+07:00เธอยิ้ม<br />เธอเจรจา<br />เธอรัก<br /><br />แต่<br /><br />ฉันไม่ได้เห็น<br />ฉันไม่ได้ยิน<br />ฉันไม่ได้รัก<br /><br />เพียง<br /><br />เห็น<br />ฟัง<br />รัก<br /><br />ด้วย<br /><br />ปรายตา<br />แว่วหู<br />ทั้งหัวใจ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1336448167394630659-2238707551116846736?l=singha-osot.blogspot.com' alt='' /></div>สิงห์ โอสถhttp://www.blogger.com/profile/11499975276216037042noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1336448167394630659.post-43171842239261572952007-11-29T18:56:00.000+07:002007-11-29T19:12:54.364+07:00<div align="center"><img height="240" alt="ท้องฟ้า กับ ก้อนหิน" src="http://singha.osot.googlepages.com/sky-stone.jpg" width="390" /><br /><br /><br />ท้องฟ้า อยู่สูงเกินเอื้อมถึง<br />ก้อนหิน อยู่ต่ำเกินกว่าจะมีใครสนใจ<br /><br />ท้องฟ้าไม่เคยลดต่ำลง<br />ก้อนหินไม่สามารถกระโดดขึ้นสูง<br /><br />แต่ทั้งสองจะพบกันที่เส้นขอบฟ้า </div><div align="center"><br /></div><div align="center"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1336448167394630659-4317184223926157295?l=singha-osot.blogspot.com' alt='' /></div>สิงห์ โอสถhttp://www.blogger.com/profile/11499975276216037042noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1336448167394630659.post-90559636115220551612007-11-11T20:42:00.000+07:002007-11-11T20:42:51.967+07:00เสียงแป้นพิมพ์กระทบดังโป๊กเป๊ก<br />ฉายตัวเลขตัวอักษรบนจอแก้ว<br />ไฟกระพริบวิบวิบวั๊บแว๊บแวว<br />และก็แล้วเสียงลำโพงตุ๊ดตุ๊ดดัง<br /><br />สายตามองจอแก้วไม่กระพริบ<br />มือก็หยิบจับเมาส์มั่นด้วยนิ้วรั้ง<br />ในความคิดจัดระเบียบอย่างระวัง<br />จนถ่ายทอดเรียงรังสรรค์แสดงดู<br /><br />........................................<br />........................................<br />........................................<br />........................................<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1336448167394630659-9055963611522055161?l=singha-osot.blogspot.com' alt='' /></div>สิงห์ โอสถhttp://www.blogger.com/profile/11499975276216037042noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1336448167394630659.post-87499687495128184292007-08-15T21:01:00.000+07:002007-08-15T21:01:07.526+07:00วันหนึ่งซึ่งคงไร้ใครจดจำ<br />วันที่นำความผิดหวังเข้ามาให้<br />วันที่ฉันรู้ว่าเธอถูกจองใจ<br />วันที่ฉันบอกไปว่าชอบเธอ<br /><br />เดือนหนึ่งผ่านภาพหวานทำใจเจ็บ<br />เดือนสองเหน็บเนื้อใจแสบเสมอ<br />เดือนเก้าเข้าแล้วยังหลงละเมอ<br />เดือนสิบสองยังเพ้อหวังว่าสักวัน<br /><br />นั่งนับวันนับเดือนนานมากหลาย<br />จึงทอดถอนผ่อนคลายความโศกศัลย์<br />นั่งเข้าใจใจเขาเธอที่รักกัน<br />จึงอวยพรทั้งสองนั้นรักยั่งยืน<br /><br />หลังทำใจจากเธอได้เพียงน้อย<br />หลังจากถอยตั้งหลักทั้งใจฝืน<br />หลังจากใจได้หักห้ามทั้งกล่ำกลืน<br />แต่ไม่ลืมนึกถึงเธออยู่เรื่อยมา<br /><br />ถึงแม้ใจภายนอกเริ่มรักใหม่<br />แต่ในใจส่วนลึกยังนึกหา<br />ถึงแม้จะเหมือนสุขทุกเวลา<br />แต่ใจลึกนึกหาไม่ลืมเลย<br /><br /><span style="color:#66ff99;">จนวันนี้ที่เธอเขานั้นร้างลา<br />จนวันนี้ทีท่าฉันนั้นต้องเฉย<br />จนวันนี้ที่ไม่กล้าจะเกินเลย<br />จนไม่กล้าเปิดเผยซ้ำความในใจ</span><br /><br />แต่ทั้งใจไฝ่นึกถึงความหวัง<br />"คงพอยังมีโอกาสสมหวังได้"<br />แต่ก็รู้ว่าเธอนั้นไม่มีใจ<br />คงต้องหวังต่อไปชั่วนิรันดร์<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1336448167394630659-8749968749512818429?l=singha-osot.blogspot.com' alt='' /></div>สิงห์ โอสถhttp://www.blogger.com/profile/11499975276216037042noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1336448167394630659.post-66093428711371000212007-08-13T17:58:00.001+07:002007-08-13T19:04:09.373+07:00<div align="left">นั่งเคียงดูละคร<br />กินนอนผ่อนสบาย<br />ใกล้กันสอง </div><div align="left"><br />นั่งเดียวดาย<br />กินนอนไม่สุข<br />ลากัน </div><p align="left"><br />ทีวีอึกทึก<br />วิทยุลั่น<br />เปิดตาหู<br /></p><p align="left">ท่าทีแข็งกร้าว<br />แผดเสียงลั่น<br />เปิดใจเธอจาง </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1336448167394630659-6609342871137100021?l=singha-osot.blogspot.com' alt='' /></div>สิงห์ โอสถhttp://www.blogger.com/profile/11499975276216037042noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1336448167394630659.post-9075125656707306572007-08-13T17:26:00.000+07:002007-08-13T19:04:09.373+07:00ล้าน ดอกหอม<br /><br />แสน ดำรู<br /><br /><br />หมื่น บรรพต<br /><br /><br /><br />พัน ทวีป<br /><br /><br /><br /><br />ร้อย โลกา<br /><br /><br /><br /><br /><br />สิบ จักรวาล<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />ไม่เท่า หนึ่ง <span style="font-size:130%;">มารดา</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1336448167394630659-907512565670730657?l=singha-osot.blogspot.com' alt='' /></div>สิงห์ โอสถhttp://www.blogger.com/profile/11499975276216037042noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1336448167394630659.post-44093281055307139062007-05-23T18:31:00.000+07:002007-05-23T18:31:04.956+07:00ครั้งหนึ่งมีราชสีห์ที่แก่เฒ่า<br />ได้แต่เฝ้ารอเข้าสรวงล่วงสวรรค์<br />ด้วยไร้แรงแข็งแกร่งกล้าเก่าคืนวัน<br />ที่ฟาดฟันหันเฉือนเชือดเลือดศัตรู<br /><br />แต่วันนี้ไม่มีแรงจะต่อต้าน<br />ใครอวดหาญพาลมาท้าต่อสู้<br />ได้แต่หลบลี้ภัยไร้ที่อยู่<br />ให้ศัตรูดูแคลนต่างนานา<br /><br />เมื่อราชาราชสีห์ยังหนุ่มแน่น<br />ก็ดูแคลนใครน้อยใหญ่อวดเก่งหนา<br />เมื่ออายุสิงโตเฒ่าเข้าชรา<br />มิได้หาลูกน้องไว้แทนไม้มือ<br /><br />ราชสีห์เมื่อแก่ก็แค่นี้<br />มันจะมีความเก่งกาจที่ไหนหรือ<br />ที่พอเหลือให้เห็นนั้นก็คือ<br />ร่างทื่อทื่อที่ไม่อาจปกครองใคร<br /><br />แต่ถ้าท่านได้ผูกใจใครไว้ก่อน<br />ท่านก็นอนปกครองได้ไม่สงสัย<br />เพราะลูกน้องจะช่วยหนุนท่านด้วยใจ<br />และไม่ให้ใครได้เข้ามาย่ำยี<br /><br />การจะเป็นผู้นำมีอำนาจ<br />ถึงเก่งกาจองอาจหยิ่งในศักดิ์ศรี<br />แต่เอาใจให้ลูกน้องก็ต้องมี<br />เพื่อนั่งที่ชี้ผู้อื่นได้ยื่นยาว<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1336448167394630659-4409328105530713906?l=singha-osot.blogspot.com' alt='' /></div>สิงห์ โอสถhttp://www.blogger.com/profile/11499975276216037042noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1336448167394630659.post-91370831677609804762007-04-22T09:07:00.000+07:002007-04-22T09:07:48.778+07:00เห็นสีดำทำใจให้ไหวหวั่น<br />คิดถึงวันฉันและเธอต้องหักหาร<br />เธอบอกเลิกร้างลาเมื่อไกลกาล<br />คล้ายคืนวานแม้ผันผ่านมานานวัน<br /><br />สีฟ้าใสบอกไว้ให้เธอรู้<br />ว่าเธออยู่โลกที่งามสีสัน<br />แต่ใจฉันนั้นรู้สีที่คืนวัน<br />เมื่อครั้งที่เธอนั้นขอตัดขาดใจ<br /><br />สีแสนเศร้าเคล้าคลุกให้เจ็บจุก<br />ไม่อาจลุกหลุดหาสีฟ้าใส<br />สีแสนเศร้าเฝ้าฉุดหลุดลงไป<br />ตกอยู่ในใต้สีดำคล่ำทำลาย<br /><br />ห่างชั้นสีเหมือนมีคนละโลก<br />โลกสุดโศกโลกแสนสุขห่างมากหลาย<br />เรียกสวรรค์แห่งหนึ่งงามพริ้มพราย<br />ต่ำมากมายกลายเรียกนรกตกไกล<br /><br />เธอจากไปไกลนักเกินจักหา<br />ทั้งใจข้าและไกลทางต่างขวางไว้<br />ดังโลกขั้นสวรรค์ห่างนรกที่ลึกไกล<br />เพื่อทั้งสองจะได้ไร้ซึ่งสัมพันธ์<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1336448167394630659-9137083167760980476?l=singha-osot.blogspot.com' alt='' /></div>สิงห์ โอสถhttp://www.blogger.com/profile/11499975276216037042noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1336448167394630659.post-82538664197818840192007-04-07T23:12:00.000+07:002007-04-07T23:12:29.826+07:00ความมืดมัวหม่นหมองเห็นมากหลาย<br />ทั้งหญิงชายชาวมนุษย์สุดไฝ่หา<br />เพื่อให้ได้ในมากค่าคือเงินตรา<br />ใช้แลกหาสรรพสิ่งสมดังใจ<br /><br />หลงลืมหมดไม่เหลือไว้ในดวงจิต<br />ไม่เหลือคิดว่าได้มาโดยสิ่งไหน<br />ใครลำบากจากเราแล้วทำไม<br />เพียงให้ได้เงินเราเท่านั้นพอ<br /><br />หากเงินนี้ที่มนุษย์นั้นไขว่คว้า<br />มันมีค่ากว่าจิตใจได้มากหนอ<br />หากสังคมเต็มด้วยคนมิคิดพอ<br />คงต้องรอสุดสิ้นโลกสิ้นมืดมน<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1336448167394630659-8253866419781884019?l=singha-osot.blogspot.com' alt='' /></div>สิงห์ โอสถhttp://www.blogger.com/profile/11499975276216037042noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1336448167394630659.post-72852238907324485372007-04-07T21:00:00.001+07:002007-04-07T21:00:39.978+07:00ข้านั้นเฝ้านึกหาแต่หน้าเจ้า<br />อยู่คนเดียวเปลี่ยวเหงาเป็นหนักหนา<br />แม้รักกันแต่มิอยู่คู่เคียงตา<br />เจ้าจากลาร้างไกลไปต่างแดน<br /><br />ข้าคิดถึงทุกนาทีที่ห่างเจ้า<br />คิดคอยเฝ้าฝันถึงเจ้าใจเจ็บแสน<br />ไม่มีใครไหนมากค่าได้มาแทน<br />เพราะแก่นแกนใจข้าเจ้าครอบครอง<br /><br />เจ้าอยู่โน้นนึกถึงข้าคนนี้ไหม<br />หรือจะมีใครคนไหนไว้เป็นสอง<br />หากเจ้ายกใครเป็นหนึ่งหรือเป็นรอง<br />ข้าคงร้องร่ำไห้ใจแทบพัง<br /><br />อยู่ไกลกันทำใจข้านั้นหวั่นไหว<br />เกรงกลัวใจไม่เป็นดังวาดหวัง<br />กลัวความรักเราสองอนิจจัง<br />เจ้าคงห่างหันหลังลดรักกัน<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1336448167394630659-7285223890732448537?l=singha-osot.blogspot.com' alt='' /></div>สิงห์ โอสถhttp://www.blogger.com/profile/11499975276216037042noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1336448167394630659.post-73312920219036248312007-04-07T21:00:00.000+07:002007-04-07T21:00:17.201+07:00เธอนั้นสวยสดใสใครไม่สู้<br />ฉันนั้นดูด่างดำด้อยจริงหนา<br />เธอเรียนเก่งมากมายด้วยปัญญา<br />ฉันเรียนมาได้แต่ศูนย์ไม่น่าดู<br /><br />เธอนั้นมีปัญญาเป็นอาวุธ<br />ฉันมีมีดหนึ่งชุดไว้ต่อสู้<br />เธอนั่งเรียนเป็นที่รักของคุณครู<br />ฉันนั้นอยู่หน้าห้องเพราะโทษทัณฑ์<br /><br />เธอชอบอยู่ที่เงียบสงบใจ<br />ฉันชอบไปแข่งรถให้เสียวสั่น<br />เธออดทนรอฉันได้นานเป็นวัน<br />ฉันรอนั้นได้ไม่เคยเกินนาที<br /><br />เราสองคนแตกต่างอย่างเข้าใจ<br />ด้วยเราไม่คิดแก้ไขที่เป็นนี้<br />เรายอมรับและเติมเต็มกันด้วยดี<br />และไม่มีสิ่งใดได้พรากเรา<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1336448167394630659-7331292021903624831?l=singha-osot.blogspot.com' alt='' /></div>สิงห์ โอสถhttp://www.blogger.com/profile/11499975276216037042noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1336448167394630659.post-71510305093952043722007-04-07T20:59:00.001+07:002007-04-07T20:59:57.170+07:00ต้นไม้ใหญ่ได้ยืนหยัดหยั่งต้นอยู่<br />ก็เพราะหมู่ใบไม้มหาศาล<br />เลี้ยงลำต้นผลดอกให้เบ่งบาน<br />แผ่กิ่งก้านกว้างไกลได้คงมั่น<br /><br />ประเทศชาติก็เช่นกันกับไม้ใหญ่<br />จะอยู่ได้ใบไม้ไทยใจแข็งขัน<br />รวมพลังรวมน้ำใจไว้ด้วยกัน<br />ร่วมผลักดันให้ไทยได้รุ่งเรือง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1336448167394630659-7151030509395204372?l=singha-osot.blogspot.com' alt='' /></div>สิงห์ โอสถhttp://www.blogger.com/profile/11499975276216037042noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1336448167394630659.post-9317710901582112282007-04-07T20:59:00.000+07:002007-04-07T20:59:22.943+07:00ชีวิตฉันผันผ่านกาลเวลา<br />เรื่องทุกข์ร้อนเข้ามาไม่ขาดสาย<br />บ้างครั้งหมดสิ้งหวังพังทลาย<br />คิดใคร่ตายทำลายชีพให้บรรลัย<br /><br />วันหนึ่งมีหญิงสาวใสวัยรุ่นรุ่น<br />เข้ามาให้ไออุ่นจุ่นใจไว้<br />เธอนั้นงามถ้วนทั่วทั้งดวงใจ<br />กายก็งามเลิศได้รูปองค์เอว<br /><br />ใจที่เจ็บเธอช่วยให้ได้เข้มแข็ง<br />เป็นหนึ่งแรงเหนี่ยวรั้งจากฝั่งเหว<br />ไม่ให้ใจที่ไหวหวั่นหันไฝ่เลว<br />เธอคือเปลวเทียนไขที่ส่องใจ<br /><br />ชีวิตฉันฟันฝ่าได้ในวันนี้<br />ก็เพราะมีมือของเธอที่ชี้ให้<br />ฉันจึงเดินผ่านวันคืนได้ต่อไป<br />เธอจึงเป็นดวงใจที่แท้จริง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1336448167394630659-931771090158211228?l=singha-osot.blogspot.com' alt='' /></div>สิงห์ โอสถhttp://www.blogger.com/profile/11499975276216037042noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1336448167394630659.post-48808164265341578442007-04-07T20:58:00.001+07:002007-04-07T20:58:56.895+07:00มองนภาเวลาเช้าช่างชื่นแช่ม<br />ตะวันแจ่มแจ้งฟ้าให้ตาเห็น<br />ให้สดชื่นรื่นรมชมใจเย็น<br />ลืมทุกข์เข่นขุ่นหมองข้องในใจ<br /><br />มองท้องฟ้าเวลาล่วงเที่ยงแล้ว<br />สว่างแจ๋วแววฟ้าพาสดใส<br />แม้ร้อนแรงแต่แสงส่งลงมาไกล<br />ช่วยทำให้ได้มีแรงแข็งขันดี<br /><br />มองฟ้าไปได้เข้าเวลาค่ำ<br />ช่างช่วยทำใจที่ร้อนเย็นสุขขี<br />วันวุ่นวายผ่อนคลายยามราตรี<br />แล้ววันรุ่งพรุ่งนี้มาดูฟ้ากัน<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1336448167394630659-4880816426534157844?l=singha-osot.blogspot.com' alt='' /></div>สิงห์ โอสถhttp://www.blogger.com/profile/11499975276216037042noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1336448167394630659.post-5157237344634972802007-04-07T20:58:00.000+07:002007-04-07T20:58:30.294+07:00ชีวิตคนของใครก็ของมัน<br />จะคิดฝันสิ่งอันใดยิ่งใหญ่หนา<br />ก็ต้องสร้างเสริมก่อให้เกิดมา<br />ใช้ปัญญาฝ่าให้ได้ไม่พึ่งใคร<br /><br />ต้องลำบากพากเพียรพร้อมใจสู้<br />เพราะไม่รู้อุปสรรคซักเพียงไหน<br />เราต้องพร้อมเพื่อยืนหยัดทำต่อไป<br />ไม่ยอมให้ใจแพ้แม้นิดเดียว<br /><br />ถึงไม่มีใครคนไหนไว้เคียงข้าง<br />บนเส้นทางที่อ้างว้างและเปล่าเปลี่ยว<br />มีหนึ่งร่างและหนึ่งใจที่กลมเกลียว<br />ก็ท่องเที่ยวทำฝันให้ได้เป็นจริง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1336448167394630659-515723734463497280?l=singha-osot.blogspot.com' alt='' /></div>สิงห์ โอสถhttp://www.blogger.com/profile/11499975276216037042noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1336448167394630659.post-38218515495366285832007-04-07T20:57:00.001+07:002007-04-07T20:57:43.517+07:00<span style="font-family:times new roman;">สักวาถึงคราวสอบไม่ผ่าน</span><br /><span style="font-family:times new roman;">นึกร้าวฉานจิตใจจริงจริงหนอ</span><br /><span style="font-family:times new roman;">พอรับเกรดมีแต่ศูนย์กับติดรอ</span><br /><span style="font-family:times new roman;">ต้องคอยง้อขออาจารย์ให้ผ่านที</span><br /><span style="font-family:Times New Roman;"></span><br /><span style="font-family:times new roman;">ถ้าดวงซวยอาจารย์ไม่ให้ผ่าน</span><br /><span style="font-family:times new roman;">จะกลับบ้านได้อย่างไรในวันนี้</span><br /><span style="font-family:times new roman;">ถ้าถึงบ้านก็คงโดนคุณแม่ตี</span><br /><span style="font-family:times new roman;">หรืออาจมีถูกพอเตะให้เข็ดจำ</span><br /><span style="font-family:Times New Roman;"></span><br /><span style="font-family:times new roman;">หลังจากโดนคุณพ่อแม่ท่านลงโทษ</span><br /><span style="font-family:times new roman;">ท่านก็โปรดดูแลให้อิ่มหนำ</span><br /><span style="font-family:times new roman;">และจึงจะจัดแจงให้รับกรรม</span><br /><span style="font-family:times new roman;">ด้วยด่าซ้ำและคำเทศฯทั้งคืนเอย </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1336448167394630659-3821851549536628583?l=singha-osot.blogspot.com' alt='' /></div>สิงห์ โอสถhttp://www.blogger.com/profile/11499975276216037042noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1336448167394630659.post-27752917195468401282007-04-07T20:56:00.001+07:002007-04-07T20:56:44.707+07:00สวัสดีพี่น้องและผองเพื่อน<br />ที่มาเยือนแวะเยี่ยมกันมากหลาย<br />ขอแนะนำให้รู้จักทั้งใจกาย<br />ผมเป็นชายรูปหล่อดูพอดี<br /><br />ผมนั้นมีนามว่า สิงห์ โอสถ<br />นิยมชมชื่นรสกวีศรี<br />ไม่เก่งกาจไม่อาจเป็นนักกวี<br />เป็นอย่างดีเพียงนักเลงกลอนเพลงยาว<br /><br />กลอนกวีมีดีที่เสียงยอด<br />เสียงถ่ายทอดร้อยเรียงดังเสียงสาว<br />ฟังไพเราะเสนาะพริ้งแพรวพราว<br />ให้สุขราวได้สู่แดนสวรรค์<br /><br />ขอทุกท่านที่มาอยู่ดูที่นี้<br />ให้ไร้ทุกข์ได้มีความสุขสรรค์<br />ด้วยเสียงกลอนกล้อมใจไปด้วยกัน<br />สบายจิตทุกวันวี่เป็นดีเอย<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1336448167394630659-2775291719546840128?l=singha-osot.blogspot.com' alt='' /></div>สิงห์ โอสถhttp://www.blogger.com/profile/11499975276216037042noreply@blogger.com0