คร่ำครวญจนจวนตาย ก็คงหายความเป็นคน

น่ารำคาญใจจิตที่คิดนึก
มัวรำลึกเรื่องราวถึงคราวไหน
ให้มันเศร้าเมาอารมณ์จนตรมใจ
หรือจะให้ตายจากพรากวิญญา

นั่งคร่ำครวญหวนนึกในความหลัง
ที่เคยพลั้งผิดผลาดปรารถนา
ยิ่งคิดนึกถึงครั้งใดใจโศกา
เจ็บปวดใจกินกว่าจะทานทน

ทุกสรรพเสียงสดับรับยิ่งกลับเศร้า
เสียงตัวเรายังฟังคล้ายฟ้าผ่าฝน
หรือเสียงแจ่วเจรจาประชาชน
กลับเพี้ยนฟังดังคนด่าว่าตัวกัน

หากยังเป็นเช่นนี้ไม่มีหยุด
คงต้องสุดสิ้นชีพสิ้นชื่อฉัน
เพราะมัวคิดใคร่ครวญเรื่องเก่าวัน
จนหมดฝันหมดไฟในใจตน

เราเป็นคนดินรนและต่อสู้
ใครจะรู้รุ้งสวยหลังสิ้นฝน
เฝ้าแต่ครวญจนลืมค่าความเป็นคน
ต้องอดทนและมีหวังว่า สักวัน !!!